Ja, de werkkostenregeling (WKR) geldt ook voor een directeur-grootaandeelhouder (DGA). Of de WKR van toepassing is, hangt af van de vraag of de DGA een dienstbetrekking heeft met zijn of haar eigen vennootschap. In de meeste gevallen is dat zo, maar de details maken een groot verschil. Dit artikel beantwoordt de meest gestelde vragen over de WKR en de DGA in 2026.<\/p>\n
Een DGA valt onder de werkkostenregeling als er sprake is van een (fictieve) dienstbetrekking met de eigen vennootschap. Dit is bij de meeste DGA’s het geval. De WKR bepaalt welke vergoedingen en verstrekkingen de vennootschap onbelast aan de DGA mag geven en welke ten laste komen van de vrije ruimte of belast zijn als loon.<\/p>\n
De WKR is in 2015 verplicht ingevoerd voor alle werkgevers in Nederland. Sindsdien geldt de regeling ook voor de relatie tussen een BV en haar DGA, mits er een dienstbetrekking bestaat. Is er geen dienstbetrekking, dan gelden andere fiscale regels, maar die situatie is in de praktijk zeldzaam.<\/p>\n
Een DGA heeft een fictieve dienstbetrekking als hij of zij meer dan vijftig procent van de aandelen in de vennootschap houdt en arbeid verricht voor die vennootschap. De Belastingdienst beschouwt deze situatie automatisch als een dienstbetrekking, ook zonder formeel arbeidscontract. Dit heeft directe gevolgen voor de toepassing van de WKR.<\/p>\n
De fictieve dienstbetrekking brengt met zich mee dat de DGA loonbelasting en premies volksverzekeringen betaalt over het gebruikelijk loon. Tegelijkertijd mag de vennootschap gebruikmaken van de vrije ruimte binnen de WKR om bepaalde vergoedingen onbelast te verstrekken. Heeft de DGA geen meerderheidsbelang, dan wordt per situatie beoordeeld of er een echte of fictieve dienstbetrekking bestaat.<\/p>\n
Een DGA mag dezelfde vergoedingen en verstrekkingen onderbrengen in de vrije ruimte als een gewone werknemer. Denk aan representatiekosten, een telefoon van de zaak, vakliteratuur, kleine geschenken of een personeelsfeest. Voorwaarde is altijd dat de vergoeding of verstrekking gebruikelijk is en zakelijk onderbouwd kan worden.<\/p>\n
Wat niet in de vrije ruimte mag, zijn vergoedingen die de Belastingdienst als ongebruikelijk beschouwt. De gebruikelijkheidstoets speelt bij DGA’s een extra grote rol, omdat de Belastingdienst kritisch kijkt naar situaties waarin de DGA zichzelf beloont via de vrije ruimte. Een zakelijke onderbouwing is daarom geen formaliteit, maar een noodzaak.<\/p>\n
In 2026 bedraagt de vrije ruimte 1,7 procent over de eerste 400.000 euro van de fiscale loonsom en 1,18 procent over het meerdere. Voor een DGA met een gebruikelijk loon van bijvoorbeeld 56.000 euro per jaar is de vrije ruimte daarmee relatief beperkt, namelijk circa 952 euro per jaar. Over dit bedrag hoeft de vennootschap geen eindheffing te betalen.<\/p>\n
Wordt de vrije ruimte overschreden, dan betaalt de vennootschap 80 procent eindheffing over het meerdere. Dat is een fors tarief. Voor DGA’s met een beperkte loonsom loont het daarom om zorgvuldig bij te houden welke kosten ten laste komen van de vrije ruimte en welke als gerichte vrijstelling of intermediaire kosten buiten de WKR vallen.<\/p>\n
Het grootste verschil zit in de gebruikelijkheidstoets. Bij gewone werknemers toetst de Belastingdienst of een vergoeding gebruikelijk is in vergelijking met vergelijkbare werknemers. Bij een DGA geldt een strengere beoordeling, omdat de DGA zelf bepaalt wat de vennootschap hem of haar vergoedt. De Belastingdienst is alert op situaties waarin de vrije ruimte wordt gebruikt om loon te vervangen.<\/p>\n
Een tweede verschil is dat de vrije ruimte bij een DGA vaak kleiner is dan bij een bedrijf met meerdere werknemers. De vrije ruimte wordt berekend over de totale fiscale loonsom. Een bedrijf met tien werknemers heeft dus een grotere vrije ruimte dan een eenpersoonsvennootschap met alleen een DGA. Verder heeft een DGA geen recht op bepaalde werknemersregelingen die buiten de WKR vallen, zoals de onbelaste reiskostenvergoeding, tenzij dat zakelijk aantoonbaar is.<\/p>\n
De meest voorkomende fout is dat DGA’s de vrije ruimte overschrijden zonder dit te registreren, waarna de vennootschap achteraf wordt geconfronteerd met een naheffing van 80 procent eindheffing. Een tweede veelgemaakte fout is het onderbrengen van priv\u00e9-uitgaven in de vrije ruimte, wat de Belastingdienst bij een controle snel als ongebruikelijk bestempelt.<\/p>\n
Een derde fout is het niet benutten van gerichte vrijstellingen. Kosten zoals opleidingen, werkplekvoorzieningen of reiskosten op basis van openbaar vervoer vallen buiten de vrije ruimte en komen volledig onbelast ten laste van de vennootschap. Door deze vrijstellingen niet te benutten, wordt de vrije ruimte onnodig belast met kosten die er eigenlijk niet in thuishoren.<\/p>\n
De werkkostenregeling lijkt op het eerste gezicht overzichtelijk, maar voor een DGA zitten de valkuilen in de details. Wij helpen u om de WKR correct toe te passen, zodat u geen onnodige eindheffing betaalt en tegelijkertijd optimaal gebruikmaakt van de ruimte die de regeling biedt.<\/p>\n
Concreet ondersteunen wij u bij:<\/p>\n